Grypa hiszpanka: najniebezpieczniejsza pandemia w historii świata

W 1918 r. Szczep grypy nazywany „hiszpanką” wywołał ogólnoświatową pandemię, szybko się rozprzestrzeniając i zabijając na oślep. Wszyscy młodzi, starzy, chorzy i zdrowi ludzie zostali zarażeni, a co najmniej 10% pacjentów zmarło.

Szacunki różnią się w zależności od dokładnej liczby zgonów spowodowanych tą chorobą, ale uważa się, że zarażała jedną trzecią światowej populacji i zabiła co najmniej 50 milionów ludzi, co czyni ją najbardziej śmiertelną pandemią we współczesnej historii. Chociaż w tym czasie zyskał nazwę „hiszpanki”, jest mało prawdopodobne, aby wirus powstał w Hiszpanii.

Przyczyny epidemii „hiszpanki”

Wybuch epidemii rozpoczął się w 1918 r., Podczas ostatnich miesięcy I wojny światowej, a historycy uważają obecnie, że konflikt mógł być częściowo powiązany z rozprzestrzenieniem się wirusa. Na froncie zachodnim żołnierze walczący w trudnych warunkach mogli przyśpieszyć rozwój epidemii.

Latem 1918 roku, gdy żołnierze zaczęli wracać do domu, przynieśli za sobą niewykryty wirus, który przyśpieszył pandemię. Wirus rozprzestrzenił się na miasta, miasteczka i wsie w rodzinnych krajach żołnierzy. Wielu zarażonych, zarówno żołnierzy, jak i cywilów, nie zdrowiało zbyt szybko. Wirus był najcięższy u młodych dorosłych w wieku od 20 do 30 lat, którzy wcześniej nie mięli problemów ze zdrowiem.

Według National Geographic w 2014 r. Nowa teoria o pochodzeniu wirusa sugeruje, że pojawił się on po raz pierwszy w Chinach. Nieodkryte wcześniej zapiski wiązały grypę z transportem chińskich robotników, Chińskiego Korpusu Pracy, przez Kanadę w 1917 i 1918 r. Robotnicy byli głównie robotnikami rolnymi z odległych części wiejskich Chin, zgodnie z książką Marka Humphriesa „Ostatnia plaga” ( University of Toronto Press, 2013). Spędzili sześć dni w zaplombowanych kontenerach kolejowych, ponieważ zostali przetransportowani przez kraj, zanim udali się do Francji. Tam musieli kopać rowy, rozładowywać pociągi, układać tory, budować drogi i naprawiać uszkodzone czołgi. W sumie ponad 90 000 pracowników zostało zmobilizowanych na Front Zachodni.

Humphries wyjaśnia, że ​​3000 z 25 000 chińskich robotników w 1918 r. zakończyło swoją przygodę w Europie kwarantanną. W tym czasie z powodu stereotypów rasowych ich chorobę bagatelizowano i nazwano „chińskim lenistwem”, a kanadyjscy lekarze nie traktowali poważnie objawów pracowników. Gdy robotnicy przybyli do północnej Francji na początku 1918 r., Wielu z nich było chorych, a setki wkrótce umarło.

Dlaczego nazywa się to hiszpańską grypą?

Hiszpania była jednym z pierwszych krajów, w których epidemia została zidentyfikowana, ale historycy uważają, że była to prawdopodobnie wynikiem cenzury wojennej. Hiszpania była narodem neutralnym podczas wojny i nie narzucała ścisłej cenzury prasie, która mogła zatem swobodnie publikować wszystkie doniesienia o chorobie. W rezultacie ludzie mylnie wierzyli, że choroba ma swoje źródła w Hiszpanii, a nazwa „hiszpanka” pozostała.

Późną wiosną 1918 r. Hiszpański serwis informacyjny wysłał wiadomość do londyńskiego biura Reutera, informując agencję informacyjną, że „w Madrycie pojawiła się dziwna postać choroby o charakterze epidemicznym. Epidemia ma łagodny charakter, nie zgłoszono żadnych zgonów, według książki Henry’ego DaviesaThe Spanish Flu ”(Henry Holt & Co., 2000). W ciągu dwóch tygodni od tej informacji ponad 100 000 osób zostało zarażonych grypą.

Choroba uderzyła w króla Hiszpanii Alfonsa XIII wraz z czołowymi politykami. Zarażonych zostało od 30% do 40% osób, które pracowały lub korzystały w zamkniętych przestrzeniach, takich jak szkoły, koszary i budynki rządowe. Obsługa w madryckim systemie tramwajowym musiała zostać zmniejszona, a usługi telegraficzne zostały zakłócone, w obu przypadkach, ponieważ nie było wystarczającej liczby zdrowych pracowników do pracy. Materiały i usługi medyczne nie nadążały za popytem.

Termin „hiszpańska grypa” szybko pojawiła się w Wielkiej Brytanii. Według książki Nialla Johnsona „Britain and the 1918-19 Influenza Pandemic” (Routledge, 2006), brytyjska prasa obwinia epidemię grypy w Hiszpanii hiszpańską pogodą: „… sucha, wietrzna hiszpańska wiosna to nieprzyjemny i niezdrowy sezon, „. Sugerowano, że silny wiatr w Hiszpanii rozprzestrzenia pył z drobnoustrojami, co oznacza, że ​​mokry klimat Wielkiej Brytanii może powstrzymać rozprzestrzenianie się tam grypy.

Jakie były objawy „hiszpanki” ?

Początkowe objawy choroby obejmowały ból głowy i zmęczenie, a następnie suchy kaszel; utrata apetytu; problemy żołądkowe; a w kolejnych dniach, nadmierne pocenie się. Choroba szybko infekowała narządy oddechowe i powodowała zapalenie płuc. Humphries wyjaśnia, że ​​zapalenie płuc lub inne problemy z oddychaniem wywołane przez grypę były często głównymi przyczynami śmierci.

Latem 1918 r. wirus szybko rozprzestrzenił się na inne kraje w Europie kontynentalnej. Wiedeń i Budapeszt na Węgrzech już zmagały się z epidemią, podobnie dotknięte zostały części Niemiec i Francji. Wiele dzieci w berlińskich szkołach chorowały i nie uczestniczyły w zajęciach, W fabrykach brakowało ludzi do pracy co spowodowało zmniejszenie produkcji.

W czerwcu 1918 r. Epidemia hiszpańskiej grypy dotarła do Wielkiej Brytanii. W lipcu epidemia mocno uderzyła w handel tekstyliami. W Londynie raporty na temat pracowników rządowych nieobecnych z powodu grypy wahały się od 25% do 50% siły roboczej.

Epidemia szybko stała się pandemią, rozprzestrzeniającą się na cały świat. W sierpniu 1918 r. Sześciu kanadyjskich żeglarzy zmarło na rzece St. Lawrence. W tym samym miesiącu odnotowano przypadki wśród szwedzkiej armii, a następnie wśród ludności cywilnej tego kraju, a także wśród ludności pracującej w Południowej Afryce. Do września grypa dotarła do USA przez port w Bostonie.

Oddział pierwszej pomocy w Fort Riley

Jakich rad udzielono zakażonym i narażonym na zakażenie?

Lekarze nie wiedzieli, co polecić swoim pacjentom; wielu lekarzy namawiało ludzi do unikania zatłoczonych miejsc lub po prostu innych ludzi. Inni sugerowali środki zaradcze, takie jak jedzenie cynamonu, picie wina, a nawet picia Oxo (bulionu wołowego). Lekarze prosili również aby ludzie w miejscach publicznych przysłaniali nos i usta. W pewnym momencie obwiniano stosowanie aspiryny za spowodowanie pandemii, kiedy mogła wręcz pomóc zarażonym.

Amerykanom zaoferowano podobne porady, jak uniknąć zarażenia. Poradzono im, aby nie podawali sobie rąk, przebywali w domach, unikali dotykania poręczy i przedmiotów publicznych. Szkoły i teatry zostały zamknięte, a Departament Zdrowia w Nowym Jorku ściśle egzekwował nowelizację Kodeksu Sanitarnego, która za plucie na ulicach nakazała karać. (Public Health Reports).

I wojna światowa spowodowała niedobór lekarzy w niektórych obszarach, a wielu lekarzy, Ci bardziej przezorni również zachorowali. Szkoły i inne budynki publiczne stały się prowizorycznymi szpitalami, a studenci medycyny musieli w niektórych przypadkach zastępować lekarzy.

Demonstracja postępowania z pacjentami

Ile ofiar pochłonęła epidemia?

Pandemia powtórzyła historię, która wydarzyła się 500 lat wcześniej, kiedy Czarna Śmierć wywołała chaos na całym świecie.

Książka Nancy Bristow „American Pandemic: The Lost Worlds of the 1918 Influenza Epidemic” (Oxford University Press, 2016) wyjaśnia, że ​​wirus dotknął aż 500 milionów ludzi na całym świecie. W tym czasie stanowiło to jedną trzecią światowej populacji. Aż 50 milionów ludzi zmarło z powodu wirusa, choć prawdziwą liczba może być znacznie wyższa.

Bristow szacuje, że wirus zainfekował aż 25% populacji USA, a wśród członków Marynarki Wojennej USA liczba ta osiągnęła nawet 40%, prawdopodobnie z powodu trudnych warunków służby na morzu. Grypa zabiła 200 000 Amerykanów do końca października 1918 r., W sumie pandemia zabiła w sumie ponad 675 000 Amerykanów. Wpływ na populację był tak silny, że w 1918 r. Oczekiwana długość życia w Ameryce zmniejszyła się o 12 lat.

Ciał ofiar zarażonych wirusem było tyle, że chowano ich w masowych grobach . Zgony spowodowały niedobór robotników rolnych, co wpłynęło na zbiory późnym latem. W Wielkiej Brytanii, brak personelu i zasobów powoduje ogromne spowolnienie gospodarki i recesję.

Pandemia rozprzestrzeniła się na Azję, Afrykę, Amerykę Południową i Południowy Pacyfik. W Indiach śmiertelność osiągnęła 50 zgonów na 1000 osób. Wirus pozostawił po sobie szokujące statystyki. Ta Epidemia powinna być dla świata sygnałem, że nie możemy dopuścić aby to się kiedyś powtórzyło.

Dodaj komentarz