Saddam Husajn: mroczna sylwetka krwawego dyktatora

Saddam Husajn – dożywotni prezydent i premier Iraku, przewodniczący Rady Dowództwa Rewolucji, sekretarz generalny partii rządzącej, szef armii, marszałek polowy, znany był na całym świecie twórca jednej z największych dyktatur XX wieku. Życiorys Husajna przypomina baśń o królu bezwzględnym i okrutnym, ale cieszącym się ogromnym poparciem poddanych, o władcy, który nie bał się niczego.

Przybrany ojciec

Saddam Husajn urodził się 28 kwietnia 1937 roku w małej wiosce Audża na przedmieściach Tikrit. Najważniejszą osobą w życiu chłopca nie był jego ojciec, ale wuj Chajrallah, wykształcony i ambitny oficer. Saddam nigdy nie poznał swego ojca, wychowywany był przez ojczyma, który wykorzystywał go do pracy przy gospodarstwie. To wuj spełniał ojcowskie obowiązki względem chłopca. On także nadał Husajnowi imię: Ten, który stawia czoło”. To Chajrallah także zabrał Saddama do Bagdadu i zapisał do nacjonalistycznego gimnazjum. Jego nauka nie trwała jednak długo. W 1958 doszło do zamieszek w czasie których Husajn oskarżony został o zabicie działacza komunistycznego w Tikrit. Trafił do więzienia. Zwolniono go z powodu braku dowodów. Saddam zgodnie z radą wuja wstąpił do partii Baas. Po nieudanym zamachu na generała Kamisa musiał wyjechać z kraju. To z tego okresu
pochodzi legenda stworzona prawdopodobnie przez samego Saddama. Miał on bowiem ciężko ranny przepłynąć Tygrys, a później uciekać na kradzionym koniu przez syryjską pustynię. Na podstawie tej opowieści powstał także film propagandowy.

Kiedy w 1963 partia Baas obaliła generała Kamisa, Saddam wrócił do Iraku. Został szefem wewnętrznych służb bezpieczeństwa partii. Początkowo nie udzielał się politycznie. Prawdopodobnie czekał na wzmocnienie partii. Aktywnie działał za to w aparacie bezpieczeństwa. W Iraku podejrzewano nawet, że to Husajn właśnie stał za „Rzeźnikiem z Bagdadu”, tajemniczym bandytą, który bestialsko mordował mieszkańców irackiej stolicy. Po kolejnym puczu, tzw. rewolucji lipcowej, Saddam został wiceprezydentem, zastępcą krewnego al-Bakara,. Był rok 1969, Husajn miał zaledwie 32 lata.

Saddam bardzo szybko zdołał uzależnić od siebie prezydenta Iraku. Otoczył go kręgiem zaufanych sobie pracowników. Sam zajął się wyniszczaniem przeciwników partii Baas, a także wciąganiem członków swojej licznej rodziny do służb specjalnych. Kiedy pewny był już swojej pozycji, umieścił al-Bakara w areszcie domowym, a sam ogłosił się prezydentem Iraku. Był rok 1979.

Saddam i premier krótkotrwałej Republiki Kuwejtu Ala Husajn Ali (1990)

Husajn trzyma ster

Zaraz po objęciu całkowitej władzy Husajn doprowadził do rozłamu w Baas twierdząc, że niektórzy członkowie partii zamierzali sprzedać Irak Syrii. W czystkach przeprowadzonych w tym czasie zginęło kilkadziesiąt osób. Odpowiednie decyzje w sprawie wydobycia i eksportu ropy pozwoliły mu na zbudowanie olbrzymiej potęgi. Nie było państwa, które nie byłoby zaślepione możliwością zarobienia w Iraku. Saddam doprowadził do zerwania kompanii naftowej z Wielką Brytanią i Stanami Zjednoczonymi, zaczął dbać o armię. Pozwalał pracować kobietom i walczył z analfabetyzmem. Wszystko to odwracało uwagę świata od terroru, jaki już wówczas miał miejsce wewnątrz imperium.

Saddam rozszerza wpływy

Już w niespełna rok po objęciu władzy Saddam postanowił uderzyć na Iran. Miał nadzieję, że walka będzie krótka i przyniesie Irakowi olbrzymie korzyści. Ku zaskoczeniu Husajna wojna trwała aż do 1988 roku i osłabiła państwo irackie. Saddam znalazł jednak wyjście z sytuacji. O pomoc zwrócił się do państw zachodnich. Poparcie Stanów Zjednoczonych i państw europejskich, a także pomoc militarna pozwoliła Irakowi na odbudowanie potęgi. Niezadowolonych Irakijczyków Saddam starał się udobruchać promocją własnej osoby. Rozwieszał w całym państwie plakaty ze swoim wizerunkiem, przekonywał Irakijczyków, że jest potomkiem Muhammada, rozpowszechniał informacje o własnych dokonaniach. Już wtedy rozpoczął produkcję broni masowego rażenia. A niepokój Europy i USA wzrastał.

Rodzina Husajna u władzy

2 sierpnia 1990 roku Irak zajął pola naftowe w Kuwejcie. Atak ten spotkał się z natychmiastową reakcją ONZ. Ponieważ Saddam nie reagował na apele i zdecydowane żądania opuszczenia Kuwejtu doszło do akcji, która do historii przeszła pod nazwą „Pustynna Burza”. Przeciwko Irakowi wystąpiła koalicja 29 państw europejskich pod dowództwem USA. Po stronie Iraku walczyły Jordania, Kuba, Libia, Jemen, Palestyńczycy i Indie. Akcja zakończyła się kapitulacją Husajna. Prezydent Iraku zawieszenie broni nazywa jednak swoim zwycięstwem. George Bush zadecydował, że nie dojdzie do obalenia Husajna. Był przekonany, że po przegranej wojnie uczynią to sami Irakijczycy. Bardzo się jednak pomylił. Mieszkańcy państw arabskich nadal uważali Saddama za symbol arabskiej dumy, męstwa i waleczności. Wycofując się z Kuwejtu Husajn i tak miał ostatnie słowo. Podpalił
bowiem 500 szybów naftowych wywołując skażenie ekologiczne na obszarze od Kuwejtu po Arabię Saudyjską.

Od momentu kiedy Saddam zaczął zajmować kluczowe stanowiska w państwie, do polityki wciągał także członków swojej rodziny. Najważniejsze funkcje w Iraku pełnili zawsze bliżsi lub dalsi krewni Husajna. Gdy ktoś stawał się niewygodny, ginął w niewyjaśnionych okolicznościach. Tak stało się między innymi z bratem żony Saddama.. Na czele całego klanu stała matka Husajna, która po śmierci jego ojca jeszcze trzykrotnie wychodziła za mąż. Najwyższe stanowiska w państwie zajęli trzej bracia przyrodni Saddama. Z rodziny ojca Husajna wywodził się Ali Hasan znany jako „chemiczny Ali”. To on właśnie, na rozkaz Saddama, gazował zbuntowanych Kurdów. W czasie wojny z Iranem Kurdowie wytyczyli sobie samodzielne terytorium na północy Iraku. Amia iracka pod dowództwem „chemicznego Alego” dokonała rzezi zamykając Kurdów w obozach koncentracyjnych. „Chemiczny Ali” zagazował w
tym czasie kilka tysięcy kobiet i dzieci. Później „zasłynął” jeszcze w czasie najazdu na Kuwejt. Po zajęciu kraju Ali został gubernatorem. Zajął się okradaniem tego małego państwa i prześladowaniem mieszkającej tam ludności.

Na dworze Saddama wszyscy połączeni są więzami rodzinnymi, małżeństwami, interesami. Rodzina Husajna rządzi Irakiem kierując się własnymi prawami i strukturami. Na początku lat 80. to właśnie mężczyźni z rodu Husajna stworzyli własne więzienia i sale tortur. Nikt do tej pory nie wie, ile osób zginęło tam bez wyraźnego powodu i w niejasnych okolicznościach.

The U.S. military has apparently captured former Iraqi President Saddam Hussein in a raid in his home town of Tikrit, a defense official said on December 14, 2003. This December 31, 2001 file photo shows Iraqi President Saddam Hussein waving to a crowd in Baghdad. REUTERS/Faleh Kheiber SJS/CMC – RTR8RO2

Synowie Husajna

Saddam w 1963 roku ożenił się z Sadżidą, córką wuja Chajrallaha. Mieli dwóch synów i trzy córki. O synach Husajna – Udaju i Kusaju – zaczęło być głośno w latach 80., kiedy Saddam wprowadził ich w świat wielkiej polityki. Szczególnym okrucieństwem bardzo szybko zasłynął Udaj – podobny do Saddama i z wyglądu i ze sposobu bycia. Rozpieszczony i rozkapryszony wciąż zaspokaja swoje najbardziej wyszukane zachcianki. Kieruje mediami irackimi, ale także zajmuje się przemytem tytoniu, heroiny, alkoholu, a także ropy naftowej. Pierworodny Saddama świetnie wpisuje się w charakter rządów ojca. W zbrodniach, zastraszaniu i krwawych egzekucjach nie miał w sobie równych. Udaj kierował także bojówkami „Młode Lwy”. Oddział ten zasłynął szczególnie w roku 2000, kiedy to na rozkaz młodego Husajna ścięto głowy 30 prostytutkom i dla przykładu rozmieszczono je na bagdackich ulicach.

Młodszy syn Kusaj nie udzielał się tak bardzo jak starszy, choć wiadomo, że bracia rywalizowali ze sobą o wpływy i dominację.

Samotny król w swoim królestwie

Saddam w swoich pałacach mieszkał sam. W związku z kłopotami z synami Husajn odsunął ich od władzy. Najbliższe stosunki utrzymywał jedynie ze swoim sekretarzem Abedem Hamidem Mahmudem. Sekretarz miał prawo podpisywać wyroki śmierci, był także szefem tajnego komitetu, który ukrywał informacje na temat irackich zapasów broni. Osamotnienie Saddama nasiliło się szczególnie w roku 1995, kiedy dwaj zięciowie postanowili uciec z Iraku zabierając żony i dzieci. Skryli się wówczas w Jordanii. Jeden z zięciów Husajna zdradził wówczas ONZ tajemnice dotyczące produkcji broni i działalności służb bezpieczeństwa. Saddam zmuszony został do ujawnienia część zapasów broni chemicznej i biologicznej. Kiedy sprawa ucichła zięciowie postanowili pogodzić się z teściem. Po powrocie do Iraku oddział komanda szybko się z nimi rozprawił.

Saddam doskonale zdawał sobie sprawę w jakim jest niebezpieczeństwie. Czyhały na niego nie tylko Stany Zjednoczone i państwa europejskie. Otaczali go także Kurdowie, sunnici, szyici – plemiona, które przez lata znosiły represje i tortury ze strony Saddama i jego rodziny.

Proces Saddama Husajna 2006 rok.

Początek końca

W październiku 2002 Amerykanie przyjęli strategię polegającą na opłaceniu Irakijczyków, którzy zabiją Husajna. 20 marca 2003 Amerykanie przygotowali zamach na jego życie. W dom na przedmieściach stolicy, w którym znajdował się Saddam, uderzyła rakieta Tomahawk. Decyzję o zamachu na życie wydał osobiście prezydent George W. Bush. Husajn jednak przeżył zamach. Utracił faktyczną władzę w wyniku ataku USA i jego sojuszników na Irak wiosną 2003. W odpowiedzi na amerykańskie bombardowania odpowiedział bombardowaniem Kuwejtu i wezwał do prowadzenia antyamerykańskiego dżihadu.

W okresie na krótko po inwazji nie został aresztowany i ukrywał się wraz ze zwolennikami. Inwazję potępił Bahrajn, który zaoferował Husajnowi azyl. W okresie bezpośrednio po zajęciu Bagdadu pojawiła się taśma wideo pokazująca ponoć Saddama Husajna w dniu zdobycia miasta, 9 kwietnia. Później rozpowszechniano liczne taśmy wideo i audio z wystąpieniami Saddama Husajna, lecz ich autentyczność była niepotwierdzona. Obaj synowie Husajna zginęli 22 lipca 2003 w wyniku amerykańskiego ataku powietrznego na ich kryjówkę. 13 grudnia 2003 ok. 18:27, po ośmiu miesiącach poszukiwań Saddam Husajn został pojmany przez amerykańskich żołnierzy na farmie oddalonej 15 kilometrów od jego rodzinnego Tikritu.

Znaleziono go leżącego w głębokiej na dwa metry ziemiance z wentylacją. Niedaleko kryjówki stała taksówka z 750 tysiącami dolarów w bagażniku. Były prezydent Iraku nie stawiał oporu. Prezydentowi co prawda azyl oferowały Zjednoczone Emiraty Arabskie, Husajn wybrał jednak pozostanie w kraju do końca. 30 czerwca 2004 doszło do formalnego przekazania Husajna i jedenastu jego współpracowników władzom irackim.

Według danych magazynu „Forbes” z 2003 na liście najbogatszych władców świata dzielił trzecie miejsce z księciem Liechtensteinu Hansem-Adamem. Palmę pierwszeństwa oddał jedynie królowi Arabii Saudyjskiej Fahdowi i sułtanowi Brunei. Jego osobisty majątek szacowano na 1,3 miliarda dolarów. Po obaleniu jego rządu, minister handlu w rządzie przejściowym Iraku, Alli Allawi podał liczbę 40 miliardów dolarów, dodając, że Husajn miał rzekomo otrzymywać 5% przychodów z eksportu krajowej ropy naftowej.

Proces Saddama Husajnawyrok, śmierć przez powieszenie

Egzekucja końcem dyktatury

Saddam Husajn został stracony za zbrodnie przeciwko ludzkości. Został skazany na śmierć przez powieszenie w wyniku procesu sądowego, w którym był oskarżony o doprowadzenie do masakry 148 szyitów w wiosce Dudżail w 1982 roku. Przeciwko Saddamowi Husajnowi toczył się także drugi proces, w którym był oskarżony o ludobójstwo dokonane w 1988 na około 180 tys. Kurdach (operacja Al-Anfal), proces miał być kontynuowany w zależności od wyniku pierwszego postępowania.

Saddam Husajn został stracony 30 grudnia 2006 roku o godzinie 6.07 czasu lokalnego (4.07 czasu polskiego), w czasie gdy Irakijczycy rozpoczynali obchody muzułmańskiego święta Id al-Adha. Egzekucja została dokonana w irackiej bazie wojskowej Camp Justice w północnej dzielnicy Bagdadu Kazimija, gdzie za rządów Saddama Husajna znajdowała się siedziba wywiadu wojskowego. Wbrew rzekomym informacjom o publicznej egzekucji, wyrok został wykonany w odosobnieniu i w różnym czasie w stosunku do pozostałych współoskarżonych – Barzan Ibrahim al-Tikriti i Awad Hamed al-Bandar, którzy zostali powieszeni po święcie Id al-Adha.

Saddam został pochowany na rodzinnym cmentarzu, w miejscowości, w której się urodził – Al-Audża.

Organizacje broniące praw człowieka, Watykan i Unia Europejska przypomniały, iż sprzeciwiają się stosowaniu kary śmierci w każdych okolicznościach, nawet jeżeli nie ulega wątpliwości, iż osoba dopuściła się ciężkich zbrodni.

Cały przebieg egzekucji został nagrany za pomocą telefonu komórkowego i opublikowany w Internecie. Egzekucję filmowano i fotografowano również oficjalnie, fragment nagrania (oczywiście bez najbardziej drastycznej sceny) został wyemitowany w amerykańskim kanale informacyjnym CNN. Dzięki temu ujawniony został fakt, że tuż przed śmiercią doszło do utarczek słownych między Husajnem a katem i świadkami. Niektórzy z nich wykrzykiwali hasła typu: „Idź do piekła!”, „Niech Bóg cię przeklnie!”. Skandowano również „Muktada! Muktada” (Muktada as-Sadr – czołowy przywódca szyicki).

Skorzystaj z oferty sklepu

Dodaj komentarz