Przypadki samobójstw zdarzają się również wśród gwiazd – osób, które jak mogłoby się wydawać, mają wszystko, czego dusza zapragnie. Nie zawsze jednak wielka kariera i duże pieniądze sprawiają, że jest się szczęśliwym człowiekiem. Zobaczcie, którzy wielcy aktorzy odebrali sobie życie. Jest też kilka polskich nazwisk…

Edward Żentara (1956-2011)

Edward Żentara

Popełnił samobójstwo 25 maja 2011 roku. w swoim tarnowskim mieszkaniu, pozostawiając list, w którym tłumaczył swoje postępowanie. Został pochowany 30 maja 2011 na Cmentarzu Komunalnym przy ul. Gnieźnieńskiej w Koszalinie.25 maja 2011 roku.

Aktor znany m.in z filmów „Siekierezada”, „Karate po polsku”, a także z seriali „Ekstradycja” i „Fala zbrodni”. 

Heath Ledger (1979-2008)

Heath Ledger

Wielka kariera w Hollywood stała przed Heathem Ledgerem otworem. Aktor zagrał m.in w filmie „Tajemnica Brokeback Mountain”, dzięki któremu stał się popularny. Został znaleziony martwy w swoim apartamencie na Manhattanie 22 stycznia 2008 roku. Przedawkował środki nasenne, jednak jego bliscy nie wierzą, że zrobił to celowo.

Został pośmiertnie nagrodzony Nagrodą Akademii Filmowej (Oscarem) (2008) dla najlepszego aktora drugoplanowego za rolę Jokera w filmie Mroczny rycerz (2008).

Jacek Zejdler (1955-1980)

Jacek Zejdler

Jacek Zejdler był odtwórcą roli tytułowego bohatera w kultowym serialu młodzieżowym „Stawiam na Tolka Banana”. Zmarł w noc sylwestrową z 31 grudnia 1979 na 1 stycznia 1980 roku. O jego śmierci krążyły legendy, jednak jej przyczyną było samobójstwo spowodowane zawodem miłosnym. Miał zaledwie 25 lat.

 Adam Pawlikowski (1925-1976)

Adam Pawlikowski

Adam Pawlikowski w latach 50. i 60. był popularnym polskim aktorem. Zagrał w takich produkcjach jak „Popiół i diament”, „Zezowate szczęście”, „Rękopis znaleziony w Saragossie” czy „Stawka większa niż życie”. Ostatnie lata przeżył na granicy ubóstwa. Samobójstwo popełnił 17 stycznia 1976 roku wyskakując z okna swojego warszawskiego mieszkania położonego na 8 piętrze.

David Carradine (1936-2009)

David Carradine

Po wyjściu z wojska, w 1963 roku zadebiutował w telewizji w jednym z odcinków serialu-westernu ABC Wagon pociągowy (Wagon Train) z udziałem Roberta Fullera i Bruce’a Derna. Rok później trafił na duży ekran w westernie Taggart (1964) jako Cal Dodge. W 1965 odniósł sukces na Broadwayu w sztuce Petera Shaffera Królewskie polowanie na słońce (The Royal Hunt of the Sun) o zniszczeniu imperium Inków przez konkwistadora Francisca Pizarra, a za występ otrzymał Theatre World Award. Grał tytułową rolę w serialu ABC Shane (1966). Stał się znany z telewizyjnej roli Kwai Chang Caine’a w serialu Kung Fu (1972-75), za którą był nominowany do nagrody Emmy (1972) i Złotego Globu (1974). Kreacja pieśniarza folk Woody’ego Guthrie w biograficznym filmie Hala Ashby By nie pełzać na kolanach (Bound for Glory, 1976). przyniosła mu nagrodę National Board of Review Award i nominację do Złotego Globu. W 1985 zdobył tytuł Człowieka Roku Fraternal Order of Police.

Za rolę Justina LaMotte’a, okrutnego męża Madelaine (w tej roli Lesley-Anne Down) w miniserialu ABC Północ-Południe (North and South, 1985) był nominowany po raz kolejny do Złotego Globu. Pojawił się gościnnie w finale pierwszego sezonu serialu Czarodziejki (1999) jako Tempus. Zagrał postać tytułowego Billa w obu częściach filmu Quentina Tarantino Kill Bill (2003).

Posiada swoją gwiazdę na Hollywoodzkiej Alei Gwiazd.

29 grudnia 1960 ożenił się z Donną Lee Becht, z którą miał córkę Calistę Mirandę (ur. 1962). W 1968 doszło do rozwodu. W latach 1969-75 spotykał się z aktorką Barbarą Hershey, z którą miał syna Free „Toma” Carradine (ur. 1972).

2 lutego 1977 poślubił Lindę Gilbert, z którą miał córkę Kansas (ur. 19 kwietnia 1978). Lecz w 1983 rozwiódł się. Od 4 grudnia 1988 do 1997 trwało jego trzecie małżeństwo z Gail Jensen. 20 lutego 1998 ożenił się po raz czwarty z Mariną Anderson, lecz i ten związek przetrwał do 12 grudnia 2001. W dniu 26 grudnia 2004 poślubił Annie Bierman.

Rankiem 4 czerwca 2009, w wieku 72. lat, został znaleziony martwy w hotelu w Bangkoku. Pokojówka odkryła jego ciało w szafie. Był nagi, a wokół szyi i genitaliów miał zawiązane liny. Hipoteza mówiła o samobójstwie lub śmierci z powodu przypadkowego uduszenia lub zatrzymania akcji serca w wyniku orgazmu. W pokoju nie znaleziono oznak obecności innych osób. Carradine mógł umrzeć w wyniku nieudanej „autoerotycznej asfiksji”. W hotelu tym Carradine mieszkał podczas kręcenia w Tajlandii filmu Stretch.

Robin Williams (1951-2014)

Robin Williams

Z kabaretu i estrady jako komik, stand-upper, trafił do telewizji. W 1978 został obsadzony w odcinku sitcomu ABC Szczęśliwe dni (Happy Days) jako kosmita o imieniu Mork. Jego pojawienie się było tak popularne wśród widzów, że doprowadziło to do powstania popularnego spin-off sitcomu ABC Mork i Mindy (Mork & Mindy, 1978-1982). Wkrótce zagrał tytułowe role w komedii muzycznej Roberta Altmana Popeye (1980) i komediodramacie George’a Roya Hilla Świat według Garpa (The World According to Garp, 1982).

Za rolę spikera rozgłośni wojskowej Adriana Cronauera w komediodramacie wojennym Barry’ego Levinsona Good Morning, Vietnam (1987) zdobył Złoty Glob, American Comedy Award, a także nominacje do Oscara, BAFTA i Sant Jordi Award. Później pojawił się jako król księżyca w ekranizacji powieści Rudolfa Ericha Raspego i Gottfrieda Augusta Bürgera Przygody barona Munchausena (The Adventures of Baron Munchausen, 1989). Kreacja niekonwencjonalnego nauczyciela Johna Keatinga w dramacie Petera Weira Stowarzyszenie Umarłych Poetów (1989) przyniosła mu nominacje do Oscara, Złotego Globu i nagrody BAFTA.

W filmie Stevena Spielberga Hook (1991) zagrał tytułowego Piotrusia Pana. Za rolę szalonego włóczęgi, który skrywa tragiczną przeszłość w komediodramacie Terry’ego Gilliama Fisher King (1991) odebrał nagrodę Złotego Globu i był nominowany do Oscara.

Uznanie przyniósł mu też dramat Penny Marshall Przebudzenia (1990) w roli nominowanej do Złotego Globu lekarza szpitala psychiatrycznego, komediodramat Chrisa Columbusa Pani Doubtfire (1993), komedia Mike’a Nicholsa Klatka dla ptaków (1996), melodramat Między piekłem a niebem (1998) w roli ojca czy dreszczowiec Bezsenność (2002), gdzie zagrał niebezpiecznego psychopatę.

Za kreację niezrównoważonego psychicznie pracownika sklepu fotograficznego, który prześladuje swoją klientkę i jej rodzinę w dreszczowcu psychologicznym Marka Romanka Zdjęcie w godzinę (1993) został uhonorowany nagrodą Saturna jako najlepszy aktor. Za rolę psychoanalityka w dramacie Buntownik z wyboru (1997) otrzymał Oscara w kategorii najlepsza rola drugoplanowa.

11 sierpnia 2014 został znaleziony nieprzytomny we własnym domu. W południe lokalnego czasu stwierdzono zgon aktora. W toku śledztwa ustalono, że zmarł on śmiercią samobójczą, wskutek powieszenia. Aktor wcześniej zmagał się z głęboką depresją oraz uzależnieniem od alkoholu i narkotyków. Na krótko przed śmiercią wykryto u niego chorobę Parkinsona, która miesiące po śmierci okazała się być otępieniem z ciałami Lewy’ego.

Aleksandr Bielawski (1932-2012)

Aleksandr Bielawski

Urodził się w Moskwie. Z wykształcenia był geologiem, studia z tej dziedziny ukończył w 1955 r. Podczas pracy w Irkucku, po studiach, zaczął grać w amatorskim teatrze i wkrótce po powrocie do Moskwy ponownie zaczął występować. Wtedy zdecydował się na zawodowe aktorstwo, rozpoczął studia w Szkole Teatralnej im. Szczukina w Moskwie i ukończył je w 1961 r. Występy w filmie zaczął jako student, debiutował w 1957 epizodyczną rolą w filmie „Opowieści o Leninie” (Рассказы о Ленине).

Podczas pobytu w Polsce i kręcenia filmu Przerwany lot nauczył się dobrze języka polskiego, co sprawiało, że potem wielokrotnie występował w polskich filmach. Pamiętany jest w Polsce przede wszystkim z roli kapitana Pawłowa w serialu telewizyjnym Czterej pancerni i pies (1970), w którym pojawił się w trzech ostatnich odcinkach, ale jako jedna z głównych postaci. Po raz ostatni wystąpił w Polsce w 2001 r. w filmie Przedwiośnie Filipa Bajona.

8 września 2012 jego ciało zostało znalezione na moskiewskiej ulicy. Prawdopodobnie aktor, którego poważna choroba zmusiła wtedy do wycofania się z życia zawodowego, popełnił samobójstwo wyskakując z okna.

Anna Szczepaniak (1951-1979)

Anna Szczepaniak

Trzy lata po roli w „Daleko od szosy” Anna Szczepaniak popełniła samobójstwo. Było to 2 marca 1979 roku, półtora miesiąca przed jej 28. urodzinami. Powodem przedwczesnej śmierci była życiowa tragedia, z którą aktora nie potrafiła się uporać…

W wieku 43 lat w niewyjaśnionych do końca okolicznościach zmarł Andrzej Antkowiak, aktor z którym Szczepaniak związała się po zerwaniu z narzeczonym Andrzejem Strzeleckim.

Aktorka nie mogła pogodzić się z tą stratą. 40 dni po jego śmierci Szczepaniak rzuciła się z okna. Zginęła na miejscu.

Grzegorz ”Bolec” Borek (1971-2009)

Grzegorz ''Bolec'' Borek

Grzegorz „Bolec” Borek był jednym z pionierów polskiej muzyki hip-hop oraz okazjonalnym aktorem, który zapisał się charyzmatycznymi rolami. Jego znakiem rozpoznawczym był brak górnej „jedynki”.

Zadebiutował w filmie Poniedziałek Witolda Adamka z 1998, gdzie wcielił się w rolę Mańka, blokersa ściągającego nieudolnie długi wraz ze swoim kompanem Dawidem (Paweł Kukiz). Film zyskał popularność, a Bolec otrzymał nagrodę Jantar ’99 za najlepszą rolę męską podczas KSF Młodzi i Film w Koszalinie. Ponownie w rolę Mańka wcielił się w 2001 roku w kontynuacji Poniedziałku – filmie Wtorek, w którym znów zagrał u boku Pawła Kukiza, jak też Jerzego Pilcha. Utwory Bolca znalazły się na ścieżkach dźwiękowych do obu tych filmów. Zagrał też w filmie Chaos, z którego pochodzi piosenka „Czerwone firanki”.

Jego ciało znaleziono 26 lutego 2009 roku. Przyczyną śmierci była samobójcza śmierć, choć rodzina artysty odmówiła bliższych komentarzy.

Aleksander Ford (1908-1980)

Aleksander Ford

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości reżyser „Krzyżaków” został jedną z najważniejszych i najbardziej wpływowych osób w światku filmowym. Nazywano go „carem kinematografii”, „szarą eminencją”, a jego osoba autentycznie wzbudzała strach wśród współpracowników.

W 1968 roku, po moczarowskiej antysemickiej nagonce, Aleksander Ford został zepchnięty na boczny tor. Podjęto decyzję o usunięciu go z szeregów PZPR. Musiał emigrować. Zamieszkał w Kopenhadze. Wkrótce opuściła go żona, która wyjechała do rodzinnych Stanów Zjednoczonych.

Jego zwisające z żyrandola zwłoki znaleziono 4 kwietnia 1980 roku. Dzień wcześniej Aleksander Ford zameldował się w małym motelu w Naples na Florydzie.

Pokojówce wręczył 100 dolarów mówiąc: „Odchodzę, proszę po mnie posprzątać”. Były to jego ostatnie pieniądze. Przed śmiercią zdążył jeszcze nagrać taśmy dla dzieci i żony. Mówił po polsku, powoli i głęboko.

Dodaj komentarz