Mordowali, gwałcili, torturowali. Ci ludzie już na zawsze zachowali się w społecznej świadomości, jako chodzące przykłady tego, jakim niewyobrażalnym potworem potrafi być człowiek.

Wampir z Zagłębia

Zdzisław Marchwicki zwany Wampirem z Zagłębia był domniemanym polskim seryjnym mordercą, skazanym na karę śmierci za zabójstwa 14 kobiet i usiłowanie zabójstwa kolejnych 6.

Paweł Tuchlin

Paweł Tuchlin zwany Skorpionem przez siedem lat zamordował co najmniej 9 kobiet, 11 usiłował zabić. Najmłodsza z nich miała 19 lat, najstarsza – 53. Przyznał, że chodził za setkami kobiet. Nazywał to polowaniem. Skorpiona jednego z najbardziej przerażających seryjnych zabójców Polski i Europy końca XX wieku, zatrzymano 31 maja 1983 roku. Tuchlin pochodził z Pomorza i tu dokonywał zbrodni. Skazany na karę śmierci i powieszony.

Stanisław Modzelewski

Stanisław Modzelewski polski seryjny morderca, zwany „Wampirem z Gałkówka”. W latach 1952-1956 i w 1967 roku dokonał siedmiu morderstw oraz sześciokrotnie usiłował popełnić zabójstwo. W śledztwie przyznał się do zabójstwa ośmiu kobiet. Ósmego morderstwa popełnionego w Łodzi nie potrafiono mu jednak udowodnić (pomimo przyznania się) z powodu braku ciała ofiary.

Henryk Moruś

Henryk Moruś seryjny morderca z Sulejowa, skazany w 1993 roku przez sąd za popełnienie siedmiu morderstw na terenie województwa piotrkowskiego. W mediach jego nazwisko pojawiało się również w kontekście wyroku kary śmierci wydanego przez polski sąd w trakcie obowiązywania moratorium na jej wykonywanie zgodnie z Europejską konwencją praw człowieka, jako „ostatniego skazanego na karę śmierci”. Ostatecznie, po zniesieniu w Polsce kary śmierci wraz z wejściem w życie w 1998 roku nowego Kodeksu karnego, zamieniono ją Henrykowi Morusiowi na karę dożywotniego pozbawienia wolności. Zmarł w 2013 roku w szpitalu Zakładu Karnego w Czarnem.

Bogdan Arnold

Bogdan Arnold polski seryjny morderca. Od października 1966 do maja 1967 roku zamordował w Katowicach 4 kobiety (3 zidentyfikowane, wszystkie prostytutki). Ich ciała ukrył we własnym mieszkaniu. W zeznaniach przyznał się także do jeszcze jednego usiłowania zabójstwa oraz torturowania swych ofiar.

Joachim Knychała

Joachim Knychała zwany Wampirem z Bytomia w latach 1975-1982 zamordował na Śląsku pięć młodych kobiet. Miał żonę i dwójkę dzieci. Był drugim po Zdzisławie Marchwickim niesławnym „wampirem” działającym na terenie Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego. W śledztwie zeznał, że chodził na procesy Marchwickiego i to, co usłyszał, zainspirowało go. Za swe czyny został skazany na karę śmierci. Wyrok wykonano.

Karl Denke 

Karl Denke był mordercą i kanibalem, który urodził się w Kalinowicach Górnych. Denke, jako dorosły mężczyzna przeprowadził się do Ziębic, dawnego Münsterbergu gdzie kupił własną ziemię za pieniądze z ojcowizny. Na Denkego, mieszkańcy Ziębic mówili „Ojczulek” Karl miał być filantropem, oferującym bezdomnym i włóczęgom schronienie. Dopiero po latach na jaw wyszła prawdziwa natura „Ojczulka”, który zwabiał swoje ofiary do domu, a następnie zabijał je i przerabiał na peklowane mięso, którym handlował na targowisku we Wrocławiu. Vincenz Olivier miał być kolejną ofiarą Ojczulka, jednak udało mu się uciec i powiadomił policję. Niedługo później „Ojczulek” został ujęty, a tego samego dnia wieczorem popełnił samobójstwo na pętli zrobionej z chustki do nosa.

Karol Kot

Polski morderca, oskarżony o zamordowanie 2 osób, 10 prób zabójstwa oraz 4 podpalenia. W rodzimym Krakowie swoimi zbrodniami wywołał psychozę strachu w latach 60. XX wieku. Wyrok ogłoszono 14 lipca 1967 roku. Kot został uznany za winnego i skazany na karę śmierci. W wyniku odwołania 22 listopada 1967 roku Sąd Najwyższy, jako sąd II instancji, zamienił karę śmierci na karę dożywotniego pozbawienia wolności. Z możliwości wniesienia rewizji nadzwyczajnej skorzystał jednak Prokurator Generalny. Skutkiem tej interwencji 17 marca 1968 roku skazano „krakowskiego wampira” na karę śmierci przez powieszenie i bezterminową utratę honorowych praw obywatelskich. Morderca został stracony zgodnie z wyrokiem 16 maja 1968 r. Podczas sekcji jego zwłok stwierdzono rozległego guza mózgu.

Władysław Mazurkiewicz

Władysław Mazurkiewicz, zwany „Eleganckim mordercą”, jak też „Upiorem krakowskim”, mieszkał w Krakowie. Spośród 30 morderstw, do których przyznał się w śledztwie, oskarżono go o 6 (na czterech mężczyznach i dwóch kobietach) oraz o 2 usiłowania. Jego zbrodnie popełniane były z pobudek materialnych. Został skazany na karę śmierci 30 sierpnia 1956 roku. Wyrok wykonano 31 stycznia 1957 roku.

Leszek Jacek Pękalski

Leszek Jacek Pękalski znany pod pseudonimem „Wampir z Bytowa”. Uznany za seryjnego mordercę, skazany za jedno zabójstwo. Przed procesem przyznawał się aż do 70, a według niektórych źródeł nawet do 90, jednak w jego trakcie odwołał wyjaśnienia. Z braku dowodów udowodniono mu tylko jedno morderstwo, za co został skazany na karę 25 lat pozbawienia wolności.

Mariusz Trynkiewicz 

W czasie odbywania służby wojskowej porwał i wykorzystał seksualnie chłopca ze szkoły podstawowej, za co sąd wojskowy skazał go na karę jednego roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata. Kilka tygodni po uprawomocnieniu się wyroku dopuścił się molestowania seksualnego 12-letniego chłopca i otrzymał kolejną karę – 1,5 roku pozbawienia wolności. Odwieszono mu również poprzedni wyrok, co zwiększyło karę do 2,5 roku. W czasie przerwy w odbywaniu kary (udzielonej w związku z chorobą matki celem opieki nad nią), 4 lipca 1988 roku, zwabił do swojego mieszkania przy ulicy Działkowej w Piotrkowie Trybunalskim przypadkowo spotkanego, 13-letniego Wojciecha Pryczka. Następnie chłopca molestował i udusił. Ciało ofiary zakopał w lesie.

29 lipca 1988 roku, w podobnych okolicznościach, zwabił do swojego mieszkania i zabił nożem trzech chłopców: 11-letniego Tomasza Łojka oraz 12-letnich Artura Kawczyńskiego i Krzysztofa Kaczmarka. Ciała wszystkich ofiar po kilku dniach wywiózł do lasu i podpalił. Ich zwłoki znalazł grzybiarz.

W czasie procesu sądowego biegli psychiatrzy orzekli, że Mariusz Trynkiewicz był poczytalny w chwili popełniania czynu, jego zachowanie znamionował sadyzm oraz realizowanie popędu seksualnego w połączeniu z cechami algolagnii. Ponadto stwierdzono, że ma wysoki iloraz inteligencji (IQ=121). 29 września 1989 roku, wyrokiem sądu, został czterokrotnie skazany na karę śmierci – za każde zabójstwo z osobna. W wyniku amnestii z 1989 roku wyrok został zmieniony na karę 25 lat pozbawienia wolności. Karę tę odbywał w Zakładzie Karnym nr 2 w Strzelcach Opolskich, a od 2012 roku w Zakładzie Karnym w Rzeszowie Załężu, nie otrzymując zgody na przerwy w jej odbywaniu. W więzieniu złożył wniosek o zmianę nazwiska na Komornicki (rodowe nazwisko swojej matki), ale Urząd Stanu Cywilnego w Piotrkowie Trybunalskim, Sąd Okręgowy w Opolu oraz wojewoda nie przychylili się do wniosku. W 2011 roku wydział penitencjarny Sądu Okręgowego w Opolu zarządził poddanie Trynkiewicza przymusowej terapii zaburzeń preferencji seksualnych, które odbyło się w Rzeszowie.

Odbywanie kary kończyło się 11 lutego 2014 roku. Dzień przed wyjściem mordercy funkcjonariusze więzienni przekazali prokuraturze szkice i zdjęcia znalezione w celi Mariusza Trynkiewicza, które miały zawierać treści o charakterze pedofilskim. 11 lutego prokuratura, po zbadaniu przekazanego materiału, stwierdziła, że nie zawierają treści zabronionych przez prawo. Tego samego dnia Trynkiewicz wyszedł na wolność. 3 marca 2014 roku sąd, na podstawie ustawy o postępowaniu wobec osób stwarzających zagrożenie (tzw. ustawy o bestiach), uznał Mariusza Trynkiewicza za osobę stwarzającą zagrożenie i nakazał jego izolację w zamkniętym ośrodku w Gostyninie. 31 lipca 2015 roku został skazany na 5,5 roku pozbawienia wolności za posiadanie dziecięcej pornografii. 30 października 2015 roku, w ośrodku w Gostyninie, odbył się ślub Mariusza Trynkiewicza z osobą, która, jak dotąd, nie upubliczniła swoich personaliów, udzieliła natomiast jednego wywiadu, który znalazł się w książce Justyny Kopińskiej, „Polska odwraca oczy”.

Nikifor Maruszeczko

Znany ze skłonności do nadużywania alkoholu. Wielokrotnie dokonywał przestępstw w stanie nietrzeźwym. Nałóg alkoholowy przyczynił się do spektakularnego końca jego działalności. 8 stycznia 1938 roku Maruszeczko wszczął awanturę w restauracji Hotelu „Pod Orłem” w Białej Krakowskiej. Rozpoznany przez klientów (w gazetach drukowano jego portrety pamięciowe) próbował ucieczki, lecz został schwytany i oddany w ręce policji.

Od października do grudnia 1937 roku zamordował cztery osoby, w tym dwóch policjantów. W trakcie procesu był sądzony tylko za zabicie jednego policjanta i ciężkie zranienie innego. 24 lutego 1938 został skazany na karę śmierci przez powieszenie. Wyrok wykonano 8 sierpnia 1938 roku.

Kazimierz Polus

Ukończył 7 klas szkoły podstawowej. Nie posiadał wyuczonego zawodu. Żonaty od 1950, w 1951 żona wniosła pozew o rozwód. Po raz pierwszy miał do czynienia z wymiarem sprawiedliwości w 1953 – został skazany za napad i gwałt na 10 lat więzienia. Odsiedział 7 lat. W 1961 został skazany za czyny lubieżne na kolejne 10 lat. Wyrok odsiedział w całości w Zakładzie Karnym w Kaliszu.

Po wyjściu z więzienia zamieszkał w Szczecinie. Pracował w Szczecińskich Zakładach Celulozowo-Papierniczych. W maju 1971 w Szczecinie zamordował 8-letniego chłopca. Sekcja zwłok potwierdziła, że chłopiec przed śmiercią został zgwałcony.

W 1975 przeprowadził się do Poznania. Pracował w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym, później w Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym. Kolejnej zbrodni dopuścił się w grudniu 1975 – w Poznaniu zamordował 17-letniego chłopaka, wcześniej wykorzystując go seksualnie. W grudniu 1982 w okolicach Poznania (Plewiska, Luboń) dokonał kolejnego morderstwa, tym razem na 21-letnim mężczyźnie.

5 stycznia 1983 został aresztowany. Akt oskarżenia trafił do Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu w styczniu 1984. Zarzucono mu dokonanie trzech zabójstw na tle seksualnym oraz przywłaszczenie pieniędzy, należących do jednej z jego ofiar. 13 kwietnia 1984 został skazany na śmierć. Złożył apelację i wniosek o rewizję wyroku, jednak 18 września 1984 Sąd Najwyższy w Warszawie nie przychylił się do jego argumentów. Rada Państwa nie skorzystała z prawa łaski, więc 28 lutego 1985 sąd wydał postanowienie o terminie wykonania wyroku. Egzekucję wykonano w Areszcie Śledczym w Poznaniu 15 marca 1985.

Leave a Reply