Jest to piętnasta już seria zdjęć związanych z historią Polski. Wstępnie zaplanowaliśmy 20 serii po 25 fotografii. Dziś zapraszam Państwa na kolejną z nich.

1. Święto Zjednoczenia Armii Polskiej – Józef Piłsudski na Wawelu, 10 października 1919

2. Plakat propagandowy z 1939 roku

3. Gen. Lucjan Żeligowski – dowódca akcji zajęcia Wilna

4. Zdjęcie propagandowe z października 1914 przedstawiające rosyjską obronę przeciwlotniczą w Warszawie gotową do ostrzeliwania niemieckich aeroplanów

5. Niemiecka pocztówka przedstawiająca fikcyjny ostrzał Warszawy przy użyciu między innymi sterowca i Grubej Berty

6. Skutki wybuchu bomby na Starym Mieście rzuconej przez Rosjan z samolotu w dniu 6 sierpnia 1915

7. Paul von Hindenburg (drugi od lewej) ze swoim sztabem pod Przasnyszem w okolicach Mchowa. Zb. Mirosław Krejpowicz, II bitwa przasnyska (1915)

8. Żołnierze niemieccy na tle Gorlic przygotowują się do pościgu za Rosjanami (1915)

9. Cesarz Wilhelm II Hohenzollern wizytuje 11 Armię, 1915 w Rzeszowie

10. Fort I Twierdzy Przemyśl w 1915 roku

11. Żołnierze rosyjscy polegli pod Przasnyszem. Zb. Mirosław Krejpowicz (1915)

12. Przasnysz, ruiny miasta w wyniku walk 1915 r. Zb. Mirosław Krejpowicz

13. Krasnystaw, lata 1914-1915.

14. Arcyksiążę Józef Ferdynand podczas rozmowy z niemieckimi oficerami w Lublinie. (1915)

15. Faksymile rękopisu Mazurka Dąbrowskiego Józefa Wybickiego

16. List hetmana Bohdana Chmielnickiego do cara Aleksieja Michajłowicza, w którym donosi o zwycięstwie nad Polakami i przedkłada prośbę kozaków zaporoskich o poddanie się Carstwu Rosyjskiemu (Czerkasy, 8 czerwca 1648)

17. Gazetowy nekrolog po śmierci Józefa Stalina 6 marca 1953 r. – wydanie specjalne tygodnika „Przyjaciółka”. 

18. Warszawa, 16.03.1956, pogrzeb Bolesława Bieruta, warta honorowa przy trumnie zmarłego, wystawionej na widok publiczny

12 marca 1956 roku o godz. 21:30 zmarł nagle I sekretarz KC PZPR Bolesław Bierut. Zgon nastąpił w Moskwie, dokąd namiestnik Stalina pojechał na XX Zjazd KPZR. Okoliczności śmierci Bieruta pozostają niejasne. Jak podano oficjalnie, bezpośrednią przyczyną zgonu był zator tętnicy płucnej i komplikacje pogrypowe. Polskie Radio poinformowało, że I sekretarz zmarł z powodu zawału serca. Pojawiły się różne spekulacje na temat tego zgonu – mówiły o otruciu, samobójstwie (ze strachu przed konsekwencjami potępienia polityki stalinizacji) i zaplanowanym przez Rosjan morderstwie.

Plotkom tym towarzyszyły powiedzonka: „pojechał w futerku, wrócił w kuferku”, „zjadł ciastko z Kremlem”, „pojechał dumnie, wrócił w trumnie”, „pojechał w salonce, a wrócił w jesionce”. Tymczasem faktyczne przyczyny śmierci Bieruta miały prawdopodobnie związek z jego pogarszającym się stanem zdrowia. Bierut od połowy 1955 roku chorował na grypę, nerki, zapalenie płuc oraz miażdżycę. Po śmierci I sekretarza KC PZPR w Polsce od 13 do 16 marca ogłoszono żałobę narodową. 14 i 15 marca trumna z ciałem zmarłego została wystawiona na widok publiczny – najpierw w sali kolumnowej Domu Związków w Moskwie, a potem w Warszawie – w gmachu KC PZPR na rogu Nowego Świata i Al. Jerozolimskich.

Przy trumnie honorową wartę pełnili m.in. Józef Cyrankiewicz, Aleksander Zawadzki, Edward Ochab i Konstanty Rokossowski. 16 marca, dzień pogrzebu, ustanowiono w Warszawie dniem wolnym od pracy. Załogi zakładów pracy położonych wzdłuż przemarszu konduktu zajmowały miejsca na chodnikach. Relacje z uroczystości było słychać z głośników na ulicach i radiowęzłów w zakładach pracy. O godzinie 10.00 trumna została wyniesiona z gmachu KC PZPR i położona na lawecie armatniej, którą ciągnęły cztery konie. Alejami Jerozolimskimi kondukt przejechał na Plac Stalina (dzisiejszy plac Defilad), gdzie trumnę złożono na wysokim katafalku przed Pałacem Kultury i Nauki. O godzinie 11.00 rozległ się dźwięk syren fabrycznych, a o 13. 00 – dźwięki dzwonu Zygmunta w Krakowie.

Po wiecu przed Pałacem Kultury i Nauki kondukt trzy godziny przemieszczał się z Placu Stalina na Wojskowy Cmentarz na Powązkach. Bolesław Bierut był pierwszym przywódcą Polski Ludowej. Pełnił różne funkcje, był m.in. przewodniczącym Krajowej Rady Narodowej (1944-1947), prezydentem RP (1947 – 1952), I sekretarzem KC PZPR (od 1948), prezesem Rady Ministrów (1952-1954).

19. „Witamy się bez podawania rąk” – napis na drzwiach podczas epidemii ospy we Wrocławiu w 1963 roku.

20.  Stocznia Gdańska imienia Lenina. Trzeci dzień strajku. Strajkujący stoczniowcy z napisem „My z ludem – lud z nami – my stoczniowcy się nie damy”, 18 sierpnia 1980 roku.

21. Eugeniusz Bodo po aresztowaniu przez NKWD 1941. Ostatnie zdjęcie

22. Hans Frank na paradzie w Krakowie (1939).

23. Rudolf Höß podczas procesu przed Najwyższym Trybunałem Narodowym w Warszawie; kwiecień 1947

24. Rudolf Höß w drodze na szubienicę w obozie Auschwitz-Birkenau, 16 kwietnia 1947

Proces rozpoczął się 11 marca 1947 i trwał ok. 3 tygodni. Zeznania złożyło 85 świadków, w tym więzień obozu Auschwitz-Birkenau premier Józef Cyrankiewicz. Proces obserwowało m.in. wielu dziennikarzy oraz przedstawicieli stowarzyszeń więźniów obozu z wielu krajów.

2 kwietnia 1947 Rudolf Höß został skazany na karę śmierci. Tego samego dnia grupa byłych więźniów Auschwitz-Birkenau wystosowała apel do premiera Józefa Cyrankiewicza i ministra sprawiedliwości Henryka Świątkowskiego, aby jego egzekucja odbyła się na terenie obozu.

4 kwietnia został osadzony w więzieniu w Wadowicach. 7 kwietnia podczas spotkania z prokuratorem poprosił o spotkanie z księdzem.

10 kwietnia złożył katolickie wyznanie wiary i się wyspowiadał. Ponieważ w wadowickim klasztorze karmelitów bosych nie było duchownego znającego język niemiecki jego spowiednikiem został jezuita ojciec Władysław Lohn. Z relacji Hößa wynika, że najprawdopodobniej otrzymał on rozgrzeszenie. 11 kwietnia przyjął on z rąk ojca Władysława Lohna komunię świętą.

Rudolf Höß na chwilę przed powieszeniem

Prezydent Bolesław Bierut nie skorzystał wobec niego z prawa łaski. 16 kwietnia 1947 Höß został przewieziony do obozu w Oświęcimiu i osadzony w bloku 11 (bloku śmierci). Wyrok wykonano tego samego dnia o godzinie 10:08 rano przez powieszenie. Egzekucja miała się odbyć dwa dni wcześniej, jednak ludność Oświęcimia chciała na Hössie dokonać samosądu, dlatego wykonanie egzekucji przeniesiono, nie podając do wiadomości publicznej. Szubienica znajdująca się obok budynku byłej komendantury i krematorium, na której go powieszono, została zachowana na terenie muzeum do dzisiaj.

25.  Ekshumacja zwłok Polaków zamordowanych przez niemieckich okupantów w lesie Barbarka pod Toruniem. Jesienią 1939 r. członkowie paramilitarnego Selbstschutzu zamordowali tam około 600 osób. Zdjęcie wykonano podczas ekshumacji w październiku 1946 r.

Leave a Reply

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.